ساعتهایی که کسی حسابشان را نگه نمیدارد
اگر از نیومارکت، آرورا یا ریچموند هیل به مرکز تورنتو رفتوآمد میکنید، احتمالاً روزانه بین یکساعتونیم تا سه ساعت را صرف رفتن به محل کار و بازگشت میکنید. در طول یک سال، این زمان معادل چند هفته کامل است که در خودرو یا قطار سپری میشود.
بیشتر افرادی که میبینم این موضوع را مسئله سلامت روان نمیدانند؛ آن را «ترافیک» میدانند. اما وقتی مراجعانی از وان یا مارکهام توصیف میکنند که دائماً احساس عقبماندگی، خستگی همیشگی و نوعی دلخوری بیدلیل دارند، اغلب رفتوآمد روزانه در سکوت درست در مرکز ماجرا نشسته است.
چرا رفتوآمد فقط «وقت تلفشده» نیست
رفتوآمد طولانی صرفاً زمانی نیست که از روز شما کم میشود. ویژگیهایی دارد که آن را بهطور خاص فرساینده میکند:
- غیرقابل پیشبینی است. یک تصادف در بزرگراه ۴۰۴ میتواند بدون هشدار چهل دقیقه اضافه کند، بنابراین هرگز نمیتوانید کاملاً آرام بگیرید.
- هوشیاری میطلبد بدون آنکه محرک جذابی داشته باشد. باید مراقب باشید، اما پاداش چندانی در آن نیست.
- در دو سر روز قرار دارد. هم صبح پیش از کار را میبلعد و هم عصری را که امیدوار بودید از آن لذت ببرید.
- کنار گذاشتنش دشوار است. وقتی همان گرانی مسکن باعث شده دورتر از محل کار زندگی کنید، رفتوآمد بیشتر شبیه تله است تا انتخاب.
نتیجه، روزی است که دو سرش را تنش خفیف گرفته و بخشهایی از زندگی که شما را بازیابی میکنند، در فاصله باقیمانده فشرده شدهاند.
فرسودگی شغلی واقعاً چه شکلی است
فرسودگی شغلی اغلب به شکل یک فروپاشی نمایشی تصور میشود. اما بسیار بیشتر، بیسروصدا و بهصورت یک مسطحشدن تدریجی از راه میرسد.
افراد آن را چنین توصیف میکنند: انجام دادن کارها با کفایت اما بدون هیچ احساسی نسبت به آنها؛ پرخاش به خانواده چند دقیقه پس از ورود به خانه؛ از دست دادن علاقه به چیزهایی که پیشتر مهم بودند؛ دلشوره عصر یکشنبه که هر هفته زودتر شروع میشود؛ و خستگیای که آخر هفته دیگر آن را برطرف نمیکند.
ویژگی متمایزکننده، خستگی نیست؛ از دست رفتن این حس است که هیچکدام از اینها معنایی دارند.
ساختن مرزی میان جاده و خانه
آنجا که نمیتوان مسیر را کوتاه کرد، میتوان گذار را آگاهانه کرد. چند کار که معمولاً کمک میکند:
- یک آیین آرامسازی بسازید. ده دقیقه میان رسیدن و درگیر شدن با فضای خانه، صرف قدم زدن دور بلوک یا حتی نشستن در خودروی پارکشده، بیش از آنچه به نظر میرسد اثر دارد. هدف این است که به خانه بهعنوان یک آدم برسید، نه بهعنوان بیست دقیقه آخر ترافیک.
- رانندگی را به حل مسئله اختصاص ندهید. بسیاری از افراد مسیر را صرف مرور گفتوگوها یا برنامهریزی شب میکنند. این کار روز کاری را تا مدتها پس از پایانش ادامه میدهد. موسیقی، کتاب صوتی یا پادکستی بیارتباط با کار این چرخه را قطع میکند.
- هزینه را در خانه به زبان بیاورید. همسران اغلب کنارهگیری پس از رفتوآمد را بیعلاقگی تعبیر میکنند. گفتن صریح اینکه به بیست دقیقه زمان نیاز دارید تا بتوانید حاضر باشید، از تبدیل شدن یک اصطکاک کوچک به تعارضی تکرارشونده جلوگیری میکند.
- یک عصر در هفته را نگه دارید. نه برای کارهای عقبافتاده. برای چیزی که واقعاً مال خودتان است.
- هر از چندی این ترتیب را بازبینی کنید. رفتوآمدی که بهعنوان وضعیتی موقت پذیرفته شده، میتواند بیسروصدا دائمی شود. ارزش دارد گاهی بپرسید آیا هنوز همین معامله را انتخاب میکردید.
چه زمانی وقت گفتوگو با کسی است
اگر این حالت مسطح ماهها ادامه یافته، اگر تا آخر هفتهها و تعطیلات هم دنبالتان آمده، یا اگر نزدیکانتان دربارهاش اظهار نظر کردهاند، جای توجه دارد. فرسودگی شغلی به رسیدگی زودهنگام خوب پاسخ میدهد و وقتی صرفاً «تحمل» شود، ریشهدارتر میشود.
من رواندرمانی فردی و زوجدرمانی را در ریچموند هیل، نیومارکت، آرورا، مارکهام، وان و تورنتو، به زبانهای انگلیسی و فارسی ارائه میدهم. وقتهای عصر و جلسات آنلاین در سراسر انتاریو در دسترس است؛ چیزی که برای بسیاری از مراجعانِ درگیر رفتوآمد، تفاوت میان شرکت کردن و نکردن است.
این مقاله جنبه اطلاعرسانی عمومی دارد و جایگزین مشاوره بالینی فردی نیست. اگر در وضعیت بحرانی هستید یا به آسیب رساندن به خود فکر میکنید، لطفاً با خط بحران ۹۸۸ تماس بگیرید یا به نزدیکترین اورژانس مراجعه کنید.